لا تراویاتا

رنه فلیمنگ به یکی از بهترین سوپرانوهای حال حاضر تبدیل شده است، ستاره‌ای واقعی با شخصیتی درخشان و صدایی مخملی که قادر است عواطف عمیق‌تری را از آثار اشتراوس و چایکوفسکی استخراج کند که از یک خواننده کمتر می‌تواند سرد و بالینی به نظر برسد. فکر نمی‌کردم صدایش به خوبی برای ویولتّا والری در لا تراویاتا مناسب باشد و عادت کردن به آن کمی زمان می‌برد، اما فکر می‌کنم او حداقل کیفیت خاصی به این نقش می‌آورد با قلبی عاطفی که همیشه در زمانی که یک دیوای اصلی آن را عمدتاً به عنوان نمایشی برای استعدادهای صوتی‌اش استفاده می‌کند، وجود ندارد. این اجرا همچنین به خوبی توسط رهبری آنتونیو پاپانو از ارکستر اپرای سلطنتی در یک تولید سنتی اما مؤثر توسط ریچارد آیر خدمت می‌شود.