خط داستانی
بدن ما ظرفی است که با آن دنیای فیزیکی را تجربه میکنیم و عمیقترین بخشهای غریزی ما را در خود جای داده است. جایی است که لذت و عشق را احساس میکنیم، قضاوت میکنیم و ویران میسازیم، خونریزی میکنیم و لبخند میزنیم. از زمان داوید و ونوس، ما بدن انسان را بر بالاترین pedestal قرار دادهایم و استاندارد زیبایی غیرقابل دستیابی را شکل داده و تداوم بخشیدهایم. از طریق این لنز تحریفشده زیبایی، فرم طبیعی ما جنسی شده، شیطانی شده و گاهی به تابو تبدیل شده است. چرا بدن عریان توهینآمیز است؟ آیا بار سیاسی دارد؟ آیا ما بیشتر از آنچه که به چشم میآید نیستیم؟
